Festiwal Piosenki Gitarowej zrodził się na kanale Youtube Chwyty Dozwolone, prowadzonym przez charyzmatyczną Kasię Melcher. Pierwsze edycje festiwalu organizowała ona własnym kosztem, zachęcając widzów kanału do nadsyłania swoich filmów.

Formuła festiwalu opiera się na zgłoszeniach wideo, co pozwala na udział każdemu, kto posiada kamerę lub telefon i odrobinę odwagi. Każda edycja miała swój unikalny motyw przewodni lub klimat, co zmuszało wykonawców do kreatywności i szukania własnych interpretacji znanych utworów. To właśnie ta różnorodność – od poezji śpiewanej, przez klasyczny rock, aż po autorskie kompozycje – stanowiła o sile i świeżości festiwalu.

Ważnym aspektem była również rola społeczności. Festiwal to nie był tylko werdykt profesjonalnego jury, ale także interakcja z widzami, którzy komentują, wspierają i oceniają występy. Dzięki temu wokół projektu wytworzyła się lojalna grupa fanów, dla których muzyka to przede wszystkim emocje i wspólne doświadczenie.

Nagrania z poprzednich edycji znajdowały się na kanale Chwyty Dozwolone. Nie są one już dostępne w internecie.

VI Edycja Domowa

Szósta edycja, nazwana Domową, skupiła się na intymności i cieple, jakie daje granie we własnych czterech ścianach. W czasie, gdy świat nieco zwolnił, organizatorzy postawili na autentyczność przekazu, zachęcając uczestników do pokazania swojej muzycznej codzienności bez zbędnego blichtru i profesjonalnych studiów nagraniowych.

Występy w tej edycji charakteryzowały się niezwykłą szczerością – często tłem dla gitary była domowa biblioteczka lub kanapa, co skracało dystans między artystą a odbiorcą. Jury oraz publiczność docenili przede wszystkim klimat i emocje, jakie udało się zamknąć w tych skromnych, domowych kadrach, udowadniając, że dobra piosenka broni się sama nawet w kuchni czy sypialni.

V Edycja Epicka

V Edycja Epicka była projektem zrealizowanym z ogromnym rozmachem, mającym na celu wydobycie z gitary tego, co w niej najpotężniejsze. Uczestnicy mierzyli się z repertuarem, który wymagał nie tylko technicznej sprawności, ale i umiejętności budowania wielkich, muzycznych napięć, często sięgając po utwory o wręcz stadionowym charakterze.

To właśnie w tej edycji mogliśmy usłyszeć najbardziej brawurowe interpretacje klasyków rocka i utworów, które na stałe zapisały się w historii muzyki. "Epickość" przejawiała się nie tylko w doborze piosenek, ale również w aranżacjach – niektórzy wykonawcy eksperymentowali z loopowaniem dźwięków, tworząc na jednej gitarze brzmienie godne całego zespołu.

IV Edycja Latynoamerykańska

Czwarta odsłona festiwalu przyniosła gwałtowną zmianę nastroju i przeniosła nas w gorące rytmy południa. Edycja Latynoamerykańska była wyzwaniem rytmicznym – uczestnicy musieli zmierzyć się z bossa novą, sambą czy ognistym flamenco, co wymagało od nich zupełnie nowej pracy prawej ręki i specyficznego feelingu.

Festiwal w tej formie stał się niezwykle barwny i energetyczny. Gitary zabrzmiały inaczej niż dotychczas – pojawiło się więcej perkusyjnych uderzeń w pudło rezonansowe i skomplikowanych harmonii jazzujących, co spotkało się z entuzjastycznym przyjęciem fanów spragnionych słońca i egzotyki w gitarowym wydaniu.

III Edycja

Trzecia edycja festiwalu była momentem, w którym projekt ostatecznie ugruntował swoją pozycję na mapie polskich wydarzeń muzycznych online. Po dwóch pierwszych próbach organizatorzy dopracowali formułę, co przełożyło się na rekordową liczbę zgłoszeń i jeszcze wyższy poziom artystyczny prezentowany przez wykonawców.

W tej edycji zaczęto kłaść jeszcze większy nacisk na jakość edukacyjną – Tomek z Chwytów Dozwolonych przygotował szereg materiałów pomocniczych, które pomagały uczestnikom przygotować się do konkursu. Był to czas wielkich odkryć młodych talentów, które do dziś są aktywne w społeczności Wywroty.

II Edycja

Druga edycja była kluczowym testem dla pomysłu wspólnego festiwalu i pokazała, że sukces "jedynki" nie był przypadkiem. Organizatorzy poszerzyli grono jury i wprowadzili nowe kategorie, co pozwoliło na lepszą selekcję wykonawców i docenienie różnych stylów gry, od klasycznego bicia ogniskowego po fingerstyle. To właśnie wtedy festiwal zaczął przyciągać uwagę nie tylko hobbystów, ale i osób, które z muzyką wiązały poważniejsze plany.

I Edycja

Pierwsza edycja była odważnym eksperymentem, który miał sprawdzić, czy polscy gitarzyści-internauci chcą wyjść z cienia i pokazać światu swoją twórczość. Początki były skromne, ale energia i entuzjazm płynący z pierwszych nadesłanych nagrań przerosły najśmielsze oczekiwania organizatorów.

Uczestnicy pionierskiej odsłony wyznaczyli kierunek dla całego festiwalu – postawili na różnorodność i radość z grania. Choć technologia nagrywania nie była wtedy tak zaawansowana jak dzisiaj, to właśnie autentyczność i odwaga pierwszych wykonawców stały się fundamentem, na którym zbudowano całą historię tego niezwykłego wydarzenia.